وبلاگ نویسی، مسافرین جزایر متروک رو یادم می آره ، که نامه هاشون رو تو بطری برای خواننده های احتمالی می فرستادند ... حالا ما تو اوج ازدحام نامه هامو تایپ می کنیم و پرت می کنیم به دنیای صفر و یک! برای خونده شدن... برای دیده شدن ... برای اثبات/ ثبت شدن!!!

یه چیزی این وسط هست که با آدم تنها مونده تو جزایر فرقی نداره ... نمی دونم از جنس چیه ؟ یا بهتر بگم نمی تونم توصیفش کنم ...

فرض می کنم وب نویسی به این سبک و سیاق نباشه یا هنوز بصورت نوشته های داخل بطری باشه! تصور جوی ها و رودخونه ها بانمکه ! پر از بطری های (گمونم) پت ! اتفاقی دستت رو دراز می کنی بطری را باز می کنی و می خونی !!!!  دوست داری یا دوست نداری ...  

...و برمی گردم به فضای صفر و یک اطرافم. همینطور که باد به صورتم می خوره تصور می کنم که چقدر حرف، چقدر آرزو و چقدر درد، چقدر هیجان ... سوار بر دو عدد، در فضای اطرافم جاریه و به صورتم می خوره ... از کنارم عبور می کنه ... انگار هزار هزار آدم نامریی بغل ام کرده باشن ...